بیایید از یک موقعیت آشنا شروع کنیم. در بسیاری از سازمان‌ها، هوش مصنوعی وارد شده است؛ نه با یک تصمیم از پیش‌طراحی‌شده و نه بر اساس یک برنامهٔ مدون، بلکه به‌تدریج و از مسیرهای مختلف. یک نفر از آن برای نوشتن متن استفاده می‌کند، یکی برای تحلیل گزارش‌ها و دیگری برای پاسخ دادن به ایمیل‌ها. کارها سریع‌تر پیش می‌رود و بهره‌وری بالا می‌رود؛ در نگاه اول، همه‌چیز مطلوب به نظر می‌رسد.

اما هم‌زمان، یک نگرانی آرام و پیوسته شکل می‌گیرد؛ نگرانی‌ای که شاید نتوان به‌سادگی برایش اسم گذاشت، اما نمی‌شود آن را نادیده گرفت. این‌که این مسیر قرار است به کجا برسد؟ اگر این روند ادامه پیدا کند، آرایش

تیم‌ها و نقش‌ها چه تغییری خواهد کرد؟ مسئولیت‌ها چگونه جابه‌جا می‌شوند؟ و از همه مهم‌تر، راهبرد رقبا در استفاده از این فناوری چگونه است؟

از یک‌سو، نمی‌خواهید مانع استفاده از هوش مصنوعی شوید و فرصت‌ها را از دست بدهید؛ از سوی دیگر، مطمئن نیستید ادامهٔ این مسیر بدون چارچوب و جهت مشخص، تصمیم درستی باشد. ترس از عقب ماندن با نگرانیِ به‌هم خوردن انسجام سازمان، هم‌زمان وجود دارد.

مسئله این‌جا کمبود ابزار یا فناوری نیست. هوش مصنوعی وارد سازمان شده است. مسئله این است که هنوز الگوی روشنی برای هدایت و استفادهٔ درست از آن شکل نگرفته است. دقیقاً در همین نقطه است که بحث رهبری معنا پیدا می‌کند؛ رهبری نه برای انتخاب ابزار، بلکه برای جهت دادن به تصمیم‌ها، ایجاد درک مشترک در سازمان و مدیریت آگاهانهٔ تغییر.

این سمینار به همین موضوع می‌پردازد؛ جایی که هوش مصنوعی دیگر صرفاً یک ابزار مکمل و حاشیه‌ای نیست و رهبر ناچار است آگاهانه تصمیم بگیرد سازمانش چگونه، تا چه حد و با چه ملاحظاتی از آن استفاده کند.

سمینار «رهبری در عصر هوش مصنوعی»در این سمینار، دربارهٔ نقش رهبران در مواجهه با هوش مصنوعی، چالش‌های واقعی سازمان‌ها و شیوهٔ ایجاد چارچوبی روشن برای استفادهٔ مؤثر و مسئولانه از AI گفت‌وگو می‌کنیم.